نخستين پرسشي كه بايستي بدان پاسخ گفت اين است كه اساسا احتمال رويداد جنگ ميان ايران و آمريكا چقدر است؟ به باور من براي پاسخ به اين پرسش ابتدا بايستي ببينيم كه منظورمان از واژه "جنگ" چيست؟ اگر مراد يك جنگ تمام عيار همراه با درگيري هاي گسترده نيروهاي زميني دو طرف است, به نظر من احتمال وقوع چنين جنگي دقيقا "صفر" است.دهها دليل بر اين پاسخ مي توان متصور شد از جمله : گرفتاري عظيم آمريكا در باتلاق عراق, مخالفت افكار عمومي در آمريكا و ديگر كشورهاي جهان با آغاز جنگ ويرانگر ديگري در خاورميانه, كمبود شديد پرسنل نظامي در نيروي زميني آمريكا و ويژگي هاي جغرافيايي سرزمين ايران از جمله وجود كوهستانها, جنگل ها و رودخانه هايي كه بر خلاف عراق كار پيشروي سريع و آسان را بر نيروي زرهي و پياده دشمن بسيار مشكل مي كند.با توجه به اينكه نيروي نظامي مركب آمريكا و انگلستان براي اشغال عراق در مدت 18 روز حدود 150 هزار نفر مي شد و با توجه به اينكه هم جمعيت و هم وسعت ايران تقريبا 3 برابر عراق است, حتي بدون درنظر گرفتن بيشتر بودن پتانسيل هاي نيروهاي نظامي ايران براي جلوگيري و يا دستكم كند كردن پيشروي نيروهاي مهاجم, آمريكا به يك نيروي زميني مركب از دستكم 450 هزار نفري براي اجراي سناريويي مشابه عراق در ايران نيازمند است كه در مقطع كنوني و دستكم تا 2-3 ماه آينده خبري از اين حجم نيرو در منطقه نيست و نخواهد بود.

اما اگر منظورمان از جنگ, هرگونه "برخورد نظامي" ميان ايران و آمريكا باشد, آن وقت مي شود به صراحت بيان داشت كه احتمال وقوع چنين مسئله اي بسيار جدي و قابل توجه, چيزي حدود 50%, است.البته وقوع چنين برخوردي مشروط است به چگونگي ادامه مسير پرونده هسته اي ايران و اينكه آيا سرانجام جمهوري اسلامي از خر شيطان پايين آمده و سايه جنگ را از سر ملت ايران دور كند يا خير.به طور قطع مي شود ادعا كرد كه اگر دولت متجاسر و خودسر احمدي نژاد با همكاري باند سپاه و حزب الله بخواهد به لجاجت ورزي و عناد احمقانه خويش با جهان ادامه دهد, آنگاه حمله آمريكا به ايران قطعي خواهد بود, اما باز هم نه به صورت سناريويي كه در مارس 2003 در عراق روي داد.

نوشتم كه احتمال جنگ گسترده همراه با درگيري نيروهاي زميني دو طرف در آينده نزديك "صفر" است.اكنون اين پرسش مطرح مي شود كه پس در صورت وقوع جنگ, دامنه و ابعاد آن به چه صورت خواهد بود؟ براي پاسخ به اين پرسش بهتر ديدم تا بخش هايي از گزارش جنجالي اخير "بي.بي.سي" را درباره حمله احتمالي آمريكا به ايران در اين نوشتار بگنجانم.بنگاه خبرپراكني بريتانيا, "بي.بي.سي", در تاريخ 20 فوريه امسال, يعني 5 روز پيش, گزارشي تحت عنوان "طرح هاي حمله به ايران آشكار شد" منتشر كرد كه عليرغم تكذيب سريع و "مضحك" خواندن آن از سوي دولت آمريكا, شمه اي بسيار دقيق از ابعاد و چگونگي يورش احتمالي آمريكا به ايران به دست مي دهد.به باور "فرانك گاردنر", كارشناس امنيتي بي.بي.سي, دو ماشه براي شليك نخستين گلوله هاي جنگ وجود دارد كه چكاندن هر دوي آنها به دست خود جمهوري اسلامي است : يكي ثابت شدن اين گمانه كه ايران به طور جدي در پي ساخت سلاح هسته اي است و ديگري وقوع حمله اي مرگبار به نظاميان آمريكايي مستقر در عراق كه دست داشتن مستقيم جمهوري اسلامي در آن آشكار شود.وي سپس به بررسي چگونگي و ابعاد حمله احتمالي آمريكا مي پردازد و ابراز مي دارد كه بمب افكن هاي پنهانكار (stealth) و دورپرواز "بي-2" با استفاده از بمب هاي "آشيانه خراب كن" (bunker-busting) خود نقشي محوري در تهاجمي خواهند داشت كه به باور بنگاه بي.بي.سي تنها محدود به پايگاه هاي هسته اي و موشكي ايران نشده, بلكه بخش عظيمي از پايگاه هاي هوايي و دريايي و همچنين مراكز فرماندهي و كنترل نيروهاي نظامي ايران را دربر خواهد گرفت.بنابراين گزارش, افسران ارشد فرماندهي مركزي آمريكا در فلوريدا, فهرستي از هدف هاي اين تهاجم مرگبار هوايي-موشكي تهيه كرده اند كه شامل اهداف برجسته اي چون : تاسيسات زيرزميني و مستحكم غني سازي اورانيوم در نظنز و همچنين ديگر پايگاه هاي هسته اي در بوشهر, اصفهان و اراك مي شود.

بنابراين تا اينجاي كار مرحله "آغازين" جنگ روشن است : تهاجم هوايي-موشكي گسترده و مرگبار به تاسيسات هسته اي ايران و نيز پايگاه هاي هوايي, دريايي, موشكي و نيز مراكز فرماندهي و كنترل نيروهاي نظامي ايران.اما در مباحث نظامي مثلي وجود دارد كه مي گويد : "شما مي توانيد جنگ را به دلخواهتان آغاز كنيد اما ادامه و پايان آن تنها با نظر شما نخواهد بود." در اين مورد هم مي توان چنين اظهار داشت كه پس از آغاز جنگ از سوي آمريكا, چگونگي ادامه جنگ و ابعاد بعدي آن منحصرا به پاسخ احتمالي جمهوري اسلامي بازخواهد گشت.گزينه هاي زيادي براي ملايان در دست است تا بتوانند همچنانكه بارها اعلام كرده اند به صورت "نامتقارن" به حملات اوليه آمريكا پاسخ گويند :

- حمله به ناوگان آمريكا در خليج پارس با استفاده از موشك هاي ضدكشتي, زيردريايي هاي سه گانه كلاس "كيلو" و ناوچه هاي تندرو و موشك انداز.

-كوشش براي بستن و يا دستكم استفاده ناپذير ساختن تنگه هرمز به منظور ايجاد بحراني جدي و مرگبار در انرژي جهان.

-حمله هوايي يا موشكي به اسرائيل با توجه به امكان استفاده از پايگاه هاي هوايي سوريه طبق پيماني كه شرحش در نوشتار پيشين رفت.

-تحريك و تجهيز دارودسته آدمكش "جيش المهدي" مقتدارصدر و "سپاه بدر" حكيم براي انجام عمليات هاي ايذايي و كشتار سربازان آمريكايي در عراق

-دستور به حزب الله لبنان, حماس و جهاد اسلامي فلسطين براي تهاجم به اسرائيل با موشك هاي كاتيوشا و قسام و بمب گذاري و آدم كشي.

بديهي است كه ما نمي دانيم كه سران جمهوري اسلامي كداميك از راهكارهاي فوق و يا تركيبي و همه آنها را برخواهند گزيد.حتي ممكن است كه آنها اساسا دست به هيچ گونه اقدام نظامي نزنند و تنها با مظلوم نمايي و تحريك افكار عمومي جهان به نفع خويش, از شدت حملات آمريكا كاسته, آن را متوقف كرده و حتي از آن برگ برنده اي براي بقاي درازمدت خويش بسازند.اما آنچه كه به نظر مي رسد اين است كه دستكم يكي از راهكارهاي بالا توسط جمهوري اسلامي به كار گرفته خواهد شد كه پي آمدهاي خاص خود را خواهد داشت.در هر صورت اين روشن است كه اگر برخورد و جنگ براي مدت بيش از 20 روز ادامه يابد, آمريكا دست به اقدامات شديدتري زده و احتمالا از بمب افكن هاي هولناك خود مانند : "اف-110" و يا "بي-52" كه فرشي از بمب بر سر اهدافشان فرو مي ريزد, و ناوگان مجهز خود در خليج پارس براي بمباران و موشكباران شديد شهرهاي ايران و كليه تاسيسات حياتي كشور از جمله : پل ها, نيروگاه هاي برق, مراكز صداوسيما, پالايشگاه ها و غيره استفاده خواهد كرد.حتي شنيده مي شود كه براي اطمينان از تخريب كامل تاسيسات هسته اي ايران, ارتش آمريكا ممكن است از چندين بمب هسته اي ضعيف استفاده كرده و يا گروه هاي چند صد نفره اي از كماندوهاي برجسته خود را به اين مراكز اعزام دارد.

تعيين برنده جنگ بدون دانستن پاسخ جمهوري اسلامي به دور نخست حملات هوايي-موشكي آمريكا ناممكن است, اما اين به وضوح روشن است كه "زمان" عاملي است كه دقيقا و مطلقا به سود جمهوري اسلامي عمل خواهد كرد : با گذشت زمان كه الزاما با افزايش تلفات نيروهاي آمريكايي همراه خواهد بود, افكار عمومي در خود آمريكا و ديگر نقاط جهان به تدريج مواضع شديدتري بر ضد آمريكا كه آغازگر جنگ است اتخاذ خواهد كرد و اين فرآيندي خواهد بود كه سرانجام دولت بوش را به توقف جنگ مجبور خواهد ساخت.در آن هنگام است كه بقاي جمهوري اسلامي تا آينده اي بسيار دور تضمين خواهد شد چرا كه هم محبوبيت آن در ميان ملتهاي احمق عرب و مسلمان منطقه و همچنين بين برخي ايرانيان نابخرد احساساتي بالا خواهد رفت و هم در عرصه جهاني اعتبار و آبرويي دوباره خواهد يافت و مانند "ويتنام" تا سالها به حال خود رها خواهد شد.

علت اينكه مي گويم "افزايش تلفات" در جنگ تنها به سود جمهوري اسلامي است, در اين است كه آمريكا و ايران دو جامعه و ساختار سياسي-اجتماعي متفاوت دارند. اگر تنها 100 سرباز آمريكايي در جنگ كشته شوند, خانواده هاي بازماندگان آنها تظاهراتي ميليوني به پا خواهند كرد و فشاري مضاعف و سخت بر دولت بوش وارد خواهند ساخت, اما اگر در اين سوي كارزار, 10 ميليون ايراني نيز جان خويش را از دست بدهند, ملايان ككشان هم نخواهد گزيد و تازه احساس شادماني مضاعفي هم از اينكه از شر 10 ميليون نان خور مخالفشان خلاص شده اند خواهند نمود.اين است كه مي گويم حمله آمريكا سريع و موفقيت آميز است و يا به كلي به شكستي مفتضحانه تبديل خواهد شد.